நன்றி நிறைந்த வாழ்க்கை

வேதபகுதி சங்கீதம் 116:1-19

 

இன்று நாம் உயிருடன் இருப்பது, தேவன் நம்மை நமக்குத் தெரியாத பல பேரழிவுகளிலிருந்து காப்பாற்றினத்தினால்தான்.  இந்த சங்கீதத்தில் சில உயிருக்கு ஆபத்தான சூழ்நிலைகளை சங்கீதக்காரன் விவரிக்கிறார். 

                     "மரணத்தின் கயிறுகள் என்னை சுற்றிக்கொண்டது" (v.3);      

                     "நான் மெலிந்து போனேன், அவர் என்னைக் இரட்சித்தார்" (v.6);      

                    "என் ஆத்துமாவை மரணத்திற்கு தப்புவித்தீர்" (வச. v.8).

சங்கீதக்காரன் இந்த பாடலை தன்னுடைய நன்றியை வெளிப்படுத்தும்படி பாடினான்.  

 

அவன் இக்கட்டுகளிலிருந்த போது கர்த்தர் அவன் வேண்டுதலுக்குச் செவிகொடுத்தபடியினால், அவன் கர்த்தர்மேல் மிகுந்த அன்பாயிருந்தான். அவனுடைய விசுவாசம், அன்பு மற்றும் ஜெபம் எல்லாம் எப்போதும் அவன் ஜெபத்திற்கு செவியை சாய்த்தவரிடமே இருந்தது.  "கர்த்தர் எனக்குச் செய்த எல்லா நன்மைகளுக்காகவும் நான் அவருக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்ற அவனுடைய கேள்வி என் கவனத்தை ஈர்த்தது. 

 

இன்று நாம் பதிலளிக்க வேண்டிய கேள்வி என்னவென்றால், கர்த்தரிடமிருந்து நாம் பெற்ற அனைத்து நன்மைகளுக்கும் நமது நன்றியை எவ்வாறு வெளிப்படுத்தலாம் என்பதே.

 

பழைய ஏற்பாட்டில், திராட்சை இரசம் ஒரு பானபலியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது,  திராட்ச இரசம் தானியத்துடனும் எண்ணெயுடனும் தினசரி, திருவிழா மற்றும் சிறப்பு பலியாகவும் ஊற்றப்பட்டது (யாத்திராகமம் 29:40). 'கோப்பையை எடுத்துக்கொள்வது' என்பது கடவுளின் இரட்சிப்பின் ஆசீர்வாதத்தை பகிரங்கமாக ஒப்புக்கொள்வதாகும். சங்கீதக்காரன் தனது மக்களின் முன்னிலையில் நன்றி செலுத்துகிறான். உண்மையான நன்றியுணர்வு தனிப்பட்டதாக இருக்காது. சாட்சியம், வழிபாடு மற்றும் கீழ்ப்படிதலின் வாழ்க்கை ஆகியவற்றில் அது வெளிப்படுகிறது.  கடவுள் செய்ததை நாம் மற்றவர்களுக்குச் சொல்லும்போது, அவருடைய ஊழியர்களாக வாழும்போது, நாம் அவருக்கே மகிமையை அளிக்கிறோம்!

 

கடவுளின் இரட்சிப்பின் செயலை நன்றியுடன் கொண்டாட கடவுளின் வீட்டிற்கு வருவேன் என்று சங்கீதக்காரன் கூறுகிறான். நன்றியுணர்வை வெளிப்படுத்துவது உண்மையான வழிபாடேயல்லாமல், பெறப்பட்ட நற்காரியங்களுக்காக திருப்பிச் செலுத்துதல் அல்ல. தனக்கு ஏன் பிரச்சினைகள் வருகின்றன என்பதற்கு பதிலாக கடவுள் ஏன் தன்னிடம் இவ்வளவு நல்லவராக இருந்தார் என்பதை சங்கீதக்காரன் ஆராய்ந்து பார்த்தான்.  பிரச்சினைகள் எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொதுவானவை என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான், ஆனால் நன்மைகள் பெரும்பாலும் கடவுளை நம்பியவர்களுக்கு மட்டுமே கிடைத்தன.

 

நன்றி செலுத்துவது தேவனோடு உறவுக்கு வழிவகுக்கிறது.  ஆண்டவரை அழைப்பது என்பது ஜெபம், வழிபாடு மற்றும் பகிரங்க அறிக்கை மூலம் அவரிடம் திரும்புவதாகும். இதற்கு முன்பு நமக்கு உதவிய கடவுள் தான் நாம் இன்றும் நம்பியிருக்கும் கடவுள். எனவே, நன்றியுணர்வு என்பது ஒரு தற்காலிக உணர்வு அல்ல, அது விசுவாச வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சி. 

 

என் நண்பரே, நன்றியுணர்வு சங்கீதக்காரனை, தனக்கு பல நன்மைகளை கொடுத்த கடவுளுக்கு என்ன திருப்பித் தர முடியும் என்பதைக் நினைக்கத் தூண்டியது,  இயேசு குணமாக்கிய பத்து குஷ்டரோகிகளில் நன்றியுடன் திரும்பி வந்த ஒருவனை போல அவன் இருந்தான். (லூக்கா 17:12-19).  இதுவே இன்று நாம் உணரவேண்டிய பாடம்.

 

ஜெபம்: கர்த்தராகிய இயேசுவே, உமது கிருபைக்கு இணையாக நான் கொடுக்கும்படி என்னிடம் எதுவும் இல்லை.  உம்மை நம்புவதன் மூலமும், தினமும் உம் நற்குணத்தை அறிவிப்பதன் மூலமும், மகிழ்ச்சியுடன் உம் பெயரைக் கூப்பிடுவதன் மூலமும் என் நன்றியைத் தெரிவிக்க எனக்குக் கற்றுக்கொடும். ஆமென்!!!.

---